Lieve mensen, het is de laatste dagen heel snel gegaan. Mama gaat hard achteruit. Het einde nadert.
Mama heeft afgelopen dinsdag morfinetabletten gekregen, omdat de pijn in haar hele lichaam te heftig en niet meer draagbaar is. Het lopen ging heel moeizaam. Sinds woensdag ligt ze op bed en heeft ze ook een katheter gekregen.
Ik ben hier donderdag gekomen en samen met de thuiszorg zorgen wij voor haar. Ze eet eigenlijk niet meer, op een mandarijntje en wat garnalen na. Het drinken gaat nog redelijk.
Ze wordt liefdevol omringd door haar dierbaren. Vrijdagavond is de dominee langs geweest en die heeft samen met mama gebeden en de zegen uitgesproken.
De morfine doet vreemde dingen met het lichaam. De afgelopen dagen had mama nog vrij heldere, goede momenten en was ze goed aanspreekbaar. Die goede momenten werden zo nu en dan afgewisseld door moeilijke, slechte momenten, waarbij ze last had van hallucinaties.
Sinds vandaag is het eigenlijk andersom. De slechte momenten hebben de overhand en mama zakt steeds dieper en vaker weg in een diepe slaap. Ze herkent ons gelukkig nog wel als ze wakker is en geeft af en toe antwoord op een vraag. Ze merkt helaas zelf ook dat ze soms vreemde dingen ziet en zegt, en dat ze ook niet goed uit haar woorden kan komen.
Als het leven lijden wordt, is de dood een verlossing. Dat is iets wat wij als familie nu naar elkaar uitspreken. We hebben gelukkig nog anderhalf jaar van haar kunnen en mogen genieten en zij van ons. We kijken terug op een mooi familieweekend in de Beekse Bergen afgelopen oktober vanwege het 45-jarige huwelijk van papa en mama.
Het klinkt misschien raar, maar het was goed en fijn om samen met mama haar afscheid te kunnen bespreken en voorbereiden. Ze heeft gelukkig de gelegenheid en de tijd gekregen om haar laatste wensen kenbaar te maken.
Mama is niet bang voor de dood. Ze weet waar ze heen gaat, naar haar God en naar haar dierbaren die haar voor zijn gegaan. Ze is een parel in Gods hand...
Namens de familie,
Diana x
