27 december 2014: mijn kaars is nu opgebrand

Mijn laatste groet is voor hen die mij in mijn onvolmaaktheid kenden en mij toch lief hadden.

Ik heb echt geleefd. Mijn kaars is nu opgebrand en ik hoop dat jullie hebben genoten van mijn licht.

21 december 2014: het kaarsje gaat langzaam uit

Lieve mensen, het is de laatste dagen heel snel gegaan. Mama gaat hard achteruit. Het einde nadert.

Mama heeft afgelopen dinsdag morfinetabletten gekregen, omdat de pijn in haar hele lichaam te heftig en niet meer draagbaar is. Het lopen ging heel moeizaam. Sinds woensdag ligt ze op bed en heeft ze ook een katheter gekregen.
Ik ben hier donderdag gekomen en samen met de thuiszorg zorgen wij voor haar. Ze eet eigenlijk niet meer, op een mandarijntje en wat garnalen na. Het drinken gaat nog redelijk.

Ze wordt liefdevol omringd door haar dierbaren. Vrijdagavond is de dominee langs geweest en die heeft samen met mama gebeden en de zegen uitgesproken.

De morfine doet vreemde dingen met het lichaam. De afgelopen dagen had mama nog vrij heldere, goede momenten en was ze goed aanspreekbaar. Die goede momenten werden zo nu en dan afgewisseld door moeilijke, slechte momenten, waarbij ze last had van hallucinaties.

Sinds vandaag is het eigenlijk andersom. De slechte momenten hebben de overhand en mama zakt steeds dieper en vaker weg in een diepe slaap. Ze herkent ons gelukkig nog wel als ze wakker is en geeft af en toe antwoord op een vraag. Ze merkt helaas zelf ook dat ze soms vreemde dingen ziet en zegt, en dat ze ook niet goed uit haar woorden kan komen.

Als het leven lijden wordt, is de dood een verlossing. Dat is iets wat wij als familie nu naar elkaar uitspreken. We hebben gelukkig nog anderhalf jaar van haar kunnen en mogen genieten en zij van ons. We kijken terug op een mooi familieweekend in de Beekse Bergen afgelopen oktober vanwege het 45-jarige huwelijk van papa en mama.

Het klinkt misschien raar, maar het was goed en fijn om samen met mama haar afscheid te kunnen bespreken en voorbereiden. Ze heeft gelukkig de gelegenheid en de tijd gekregen om haar laatste wensen kenbaar te maken.

Mama is niet bang voor de dood. Ze weet waar ze heen gaat, naar haar God en naar haar dierbaren die haar voor zijn gegaan. Ze is een parel in Gods hand...

Namens de familie,

Diana x

5 december 2014: pijn en vermoeidheid

Het is al weer even geleden dat er een blog is geschreven. Het kost mama te veel energie om een blog te schrijven en ze kan ook niet zo goed meer helder nadenken over wat te schrijven. Ik heb met mama afgesproken dat ik dit in het vervolg voor haar ga doen.

Wat betreft onderzoeken en uitslagen is er niets nieuws te melden sinds de vorige blog. Het gaat echter niet goed met mama. De lichamelijke klachten en dus ook de pijn nemen in hoog tempo toe. De pijn in haar onderrug is zo heftig dat het lopen erg moeizaam gaat en het haar de kracht ontneemt de dagelijkse dingen te doen. Toch is haar sterke wil gelukkig nog altijd aanwezig. Maar daardoor neemt ze ook wel vaak te veel hooi op haar vork.

In overleg met de huisarts is mama gestart met fetanylpleisters (morfine) in combinatie met diclofenac-zetpillen en paracetamol. De dosis mag verhoogd worden naar mate de pijn toeneemt. Door deze zware pijnmedicatie is mama erg suf. Het traplopen en in en uit bed komen kost steeds meer moeite en kracht. De thuiszorg komt nu drie keer per dag. Zij hebben geregeld dat er aanstaande maandag een hoog-laagbed met papegaai beneden in de huiskamer wordt geplaatst.

Het slapen gaat dankzij de slaapmedicatie en pijnstillers gelukkig goed. Als mama ligt, kan ze zich enigszins ontspannen. Het is een hele grote stap voor papa en mama om een bed in de huiskamer te plaatsen en ook heel confronterend. Maar het is wel beter zo...

Daar waar ik kan, probeer ik zoveel mogelijk een paar dagen achter elkaar in Delfzijl te zijn om mijn ouders te ondersteunen in het dagelijks leven. Als ik er ben, wordt de thuiszorg afgezegd, kan mama lekker uitslapen en staan ze niet zo op tijd. Ik ben blij dat ik dat voor ze kan doen en doe het ook met heel veel liefde. Natuurlijk samen met de rest van de familie. Iedereen draagt zijn steentje bij.

Mama heeft gelukkig ook heel veel steun aan haar vriendinnen en de dominee. Die komen regelmatig even langs voor een bezoekje en zorgen voor de nodige afleiding. Dank jullie wel, lieve dames en, voor mij in het bijzonder, Ria Oudman!

De maand december is inmiddels aangebroken. De donkere dagen voor Kerstmis. We zien wel wat deze maand ons brengt. Alles mag,  niets hoeft...

God met ons

Immanuel:
Een naam vol vreugde,
God, die met ons is.
Die naast je loopt;
Hij, die zich wil ontfermen over je,
Al ga je door een dal van duisternis,
Hij is er bij.

Immanuel:
Een naam vol warmte en licht,
Een grote God,
Die een klein mens wil wezen;
Die al zijn liefde
Op ons heeft gericht.

Lieve, warme groet, mede namens de familie,

Diana x