Er was mij al een paar keer gezegd dat het al zo lang geleden was dat ik wat op mijn blog had geschreven, en dat is waar. Er was ook niet zoveel te melden, maar ik moet dit toch regelmatiger doen.
Eind deze maand moet ik weer naar mijn twee artsen. De wonden zijn mooi geheeld en het zalven ben ik aan het afbouwen. De neuroloog heeft de medicatie verhoogd, maar het oog gaat nog geregeld dicht. Goed is dat nog niet dus.
Gistermiddag de hele middag bij de Spoedeisende Hulp in Winschoten gezeten. Ik heb een trombosebeen. Ik heb er geen pijn aan, maar het been is erg dik en gloeit erg. Een moe en onrustig gevoel in dat been. Ik moet nu een half jaar lang spuiten om de trombose te verhelpen. Volgens mijn oncoloog hebben ze in het verleden goede resultaten behaald bij kankerpatiënten.
Ik was blij dat mijn eigen arts erbij kwam, want de andere artsen wilden nog meer onderzoeken. Ook vonden ze het, gezien mijn lichamelijke conditie, niet verantwoord mij te laten gaan. Maar ik mocht van mijn oncoloog weer naar huis.
Ik ging gisteravond wel met een ander gevoel naar bed door het gesprek met de andere arts. Haar verhaal was zeer direct; ze had het onder andere over reanimatie, de eventuele gevolgen daarvan in mijn situatie en dus over het feit dat ik niet naar huis mocht.
Hoe het verder met me gaat? Wel redelijk, maar het moe zijn staat me soms in de weg. Ik geniet nog zoveel mogelijk van de dingen om me heen. Wat ik niet zo leuk vind is dat onze buren deze week gaan verhuizen. Ik zal ze missen.
Verder heb ik het boek LEEF! van Laura Maaskant gelezen. Laura is een jonge vrouw van twintig jaar en bij haar werd kanker ontdekt toen ze vijftien was. Ze leeft heel bewust en geniet van ieder moment. Ze is even vrij geweest van kanker, maar had later uitzaaiingen in de longen.
Laura Maaskant was erg ziek geweest van de eerste reeks behandelingen. De kans is zeker aanwezig dat Laura bij een nieuwe reeks weer ziek zou zijn. En dan is nog maar de vraag of de behandelingen resultaat hebben. Na alle voors en tegens tegen elkaar afgewogen te hebben, heeft ze besloten niet meer behandeld te willen worden.
Laura is nog steeds heel positief en moedig. Ze was kortgeleden in het televisieprogramma De wandeling in gesprek met Arie Boomsma. Van zo iemand krijg je iets mee: leef je leven!!
De uitzending van Laura Maaskant met Arie Boomsma vind je hier (indien nog beschikbaar).
Een gedeelte van een gedicht van Vaclav Havel vond ik op haar blog:
Hoop is niet hetzelfde als optimisme,
evenmin de overtuiging dat iets goed zal aflopen
wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.
